Honda wil elektrische auto’s tijdens het rijden draadloos laden

Elektrische auto’s opladen zonder kabel en zonder te stoppen: Honda werkt aan een wegdek dat voertuigen tijdens het rijden draadloos van stroom voorziet. Samen met Taisei Corporation en Taisei Rotec ontwikkelt het merk een Dynamic Wireless Power Transfer-systeem, kortweg DWPT. De techniek moet piekvermogens tot 150 kW aankunnen en vanaf het Japanse fiscale jaar 2027 volgen demonstratietests op een echte snelweg.
Het wegdek wordt een laadstation
Het principe lijkt op draadloos laden van een smartphone, maar dan op veel grotere schaal. In het wegdek worden zogenaamde Ground Assembly-units, of GA’s, ingebouwd. Die creëren via magnetische koppeling een elektromagnetisch veld. Onder het voertuig zit een Vehicle Assembly-unit, of VA, die de energie opvangt en omzet in bruikbare elektrische stroom.
Honda werkt sinds 2021 aan Dynamic Wireless Power Transfer. Sinds 2025 gebeurt dat samen met Taisei en Taisei Rotec. Honda ontwikkelt de zend- en ontvangereenheden, Taisei staat in voor de snelle gelijkstroomvoeding en Taisei Rotec ontwikkelt de manier waarop de hardware in het wegdek wordt geïntegreerd. De ontvangereenheid is compact genoeg om in de subframezone van een personenwagen te passen.
Tot 150 kW zonder stekker
Het meest opvallende cijfer is het laadvermogen. Honda ontwikkelt zijn GA-units voor een piekvermogen tot 150 kW per grondmodule. Dat komt in de buurt van het vermogen van een klassieke DC-snellader, maar de vergelijking gaat niet één op één op. Een rijdend voertuig bevindt zich immers maar kort boven één specifieke laadzone.
De bedoeling is dan ook niet dat één stukje weg een lege batterij volledig vult. Het systeem moet tijdens het rijden voortdurend of herhaaldelijk energie toevoegen. Op lange trajecten kan dat de netto-ontlading van de batterij beperken. In theorie kunnen fabrikanten daardoor op termijn met kleinere batterijpakketten werken, wat gewicht, materiaalgebruik en mogelijk ook de kostprijs verlaagt.
Vooral vrachtwagens kunnen er veel bij winnen
Hoewel de techniek ook voor personenwagens wordt ontwikkeld, mikt Honda in eerste instantie vooral op logistiek en transport. Daar is de potentiële winst het grootst. Elektrische vrachtwagens hebben grote en zware batterijen nodig en verliezen inzetbaarheid wanneer ze lang moeten stilstaan om te laden.
Een laadstrook op een drukke logistieke route kan onderweg energie toevoegen en zo laadstops inkorten of zelfs deels vermijden. De infrastructuur wordt daarom ontwikkeld met zwaar verkeer in gedachten. Vanaf eind 2026 volgt op een nieuwe testbaan onder meer een langdurige belastingstest die overeenkomt met één miljoen wielpassages. Ook de draadloze laadprestaties en mogelijke elektromagnetische lekvelden worden onderzocht.
Vanaf 2027 op een echte snelweg
De volgende grote stap wordt het Tateyama Project van de Japanse snelwegbeheerder NEXCO East. Op de E14 Tateyama Expressway in de prefectuur Chiba komt nabij Kimitsu een testzone van ongeveer 300 meter. Vanaf het Japanse fiscale jaar 2027 worden daar meerdere demonstraties in echt verkeer gepland.
Honda en Taisei vormen één van de deelnemende teams. Ook Toyota, Denso en Obayashi werken binnen hetzelfde project aan een eigen oplossing. Daardoor wordt de proef niet alleen een test van draadloos laden op de snelweg, maar ook een interessante vergelijking tussen verschillende technische benaderingen.
Niet elke EV kan zomaar gebruikmaken van de laadweg
Een gewone elektrische auto kan niet automatisch laden zodra hij over zo’n weg rijdt. Het voertuig moet uitgerust zijn met een geschikte ontvangereenheid en bijbehorende vermogenselektronica. De weg activeert de energieoverdracht bovendien alleen wanneer een compatibel voertuig wordt gedetecteerd. Voor grootschalige uitrol zullen autofabrikanten en infrastructuurbeheerders dus afspraken moeten maken over technische standaarden.
Ook de kost van de infrastructuur blijft een belangrijke vraag. Elektronica, stroomvoorziening en onderhoud over kilometers snelweg zijn veel ingrijpender dan een klassiek laadplein bouwen. Daardoor lijken specifieke corridors, havengebieden, busroutes en logistieke verbindingen voorlopig logischer dan een volledig geëlektrificeerd wegennet.
Een laadstrook is nog geen wondermiddel
De cijfers klinken spectaculair, maar vragen context. Een voertuig dat 120 km/u rijdt, legt 300 meter af in ongeveer negen seconden. Zelfs wanneer het gedurende die volledige afstand constant 150 kW zou ontvangen, komt dat theoretisch neer op ongeveer 0,38 kWh energie, nog vóór verliezen in de draadloze overdracht worden meegerekend.
Dat maakt duidelijk waarom de technologie pas echt interessant wordt wanneer langere stukken weg zijn uitgerust of voertuigen regelmatig meerdere laadsecties passeren. Voor intensief gebruikte vrachtcorridors kan dat economisch aantrekkelijker zijn dan steeds grotere batterijpakketten en extreem zware laadpleinen. Voor gewone personenwagens zal vooral de kost van de infrastructuur bepalen hoe ver dit concept ooit wordt uitgerold.
Minder laadstress, maar vooral een infrastructuurverhaal
Honda ziet DWPT als een mogelijke manier om de klassieke tegenstelling tussen actieradius en batterijgrootte te doorbreken. Vandaag betekent meer rijbereik meestal ook meer batterij, meer gewicht en meer grondstoffen. Als voertuigen onderweg energie kunnen opnemen, hoeft een deel van die energie in theorie niet langer permanent aan boord te zitten.
Daarmee verschuift een deel van de uitdaging wel van de auto naar de weg. De laadmodules moeten veilig en onderhoudbaar in asfalt worden geïntegreerd, het elektriciteitsnet moet voldoende vermogen leveren en overheden en wegbeheerders moeten bereid zijn om fors te investeren.
Toch is Honda duidelijk voorbij het stadium van een zuiver laboratoriumexperiment. De combinatie van 150 kW, zwaar verkeer, duurzaamheidstests en een geplande snelwegproef maakt van DWPT een technologie die stilaan richting praktijk schuift. Of we ooit honderden kilometers laadweg krijgen, blijft afwachten. Maar het idee dat een EV zijn batterij onderweg aanvult zonder kabel of laadstop komt weer een stap dichterbij.




