Rijtest Lancia Ypsilon Electric: de wedergeboorte van Italiaanse verfijning
Lancia is zo’n merk dat meer geschiedenis in zijn pink heeft dan veel rivalen in hun hele gamma. Al 119 jaar lang koppelen de Italianen elegantie aan eigenzinnigheid. Van de Aurelia en Fulvia tot de rallylegende Delta Integrale. Lancia was altijd nét dat tikje anders: verfijnd, soms koppig maar altijd stijlvol. Alleen leek het de laatste jaren alsof er vooral nog één model uit de fabriek rolde: de vorige Ypsilon, als stille herinnering aan betere tijden.
Nu is er opnieuw beweging. Veertig jaar na de Y10 staat er weer een compacte Lancia die meer wil zijn dan een voetnoot in het Stellantis-gamma. De nieuwe Lancia Ypsilon Electric grijpt terug naar dat rijke verleden, maar rijdt richting toekomst: volledig elektrisch, zelfverzekerd getekend en duidelijk bedoeld om het merk opnieuw op de kaart te zetten. Na dik 700 kilometer testrijden, in wintertemperaturen en met een mix van snelweg en stad, voelt deze herstart niet als nostalgie, maar als een welgemikte nieuwe start.
Italiaans met een vleugje toekomstdrift
De Ypsilon Electric meet 4,08 meter in de lengte, 1,77 meter in de breedte en 1,44 meter in de hoogte. Compact genoeg voor stedelijke chaos, groot genoeg om volwassen aan te voelen. De designers hebben het Lancia-erfgoed niet opgepoetst en gekopieerd, maar zorgvuldig gedestilleerd. Een streep elegantie à la Gamma, een vleugje klasse van de Thema en net genoeg herkenning van de vorige Ypsilon: samen vormen ze een nieuwe vormtaal waar flair en techniek opnieuw samenwerken. Vooraan straalt de verlichte calice, de iconische grille die haar functie heeft verruild voor een zuiver visueel statement. De strakke LED-balk die de koplampen verbindt, oogt modern zonder schreeuwerig te zijn, terwijl de verticale lichtstrook in het midden meteen duidelijk maakt dat dit geen generiek Stellantis-product is, maar een bewuste Lancia. In profiel vallen de korte overhangen, de gespannen schouderlijn en de goed gevulde wielkasten op en de achterlichten dragen een duidelijke Lancia-signatuur zonder in retro te vervallen. Het resultaat is een compacte EV die moeiteloos naast de grotere premium B-segmenters kan staan. Geen uitleg nodig, gewoon een geslaagd design met karakter.
Warmte en elegantie
Wie instapt merkt meteen dat Lancia niet dezelfde route volgt als de meeste elektrische stadswagens. Geen steriel minimalisme, wel materialen met textuur, zachte vormen en een horizontale opbouw die rust brengt. De Ypsilon kiest duidelijk voor warmte: zachte bekleding, elegante lijnen en een dashboard dat eerder aan een modern salon doet denken dan aan een instapmodel.
Centraal staan twee schermen die alles tonen wat je nodig hebt. Het ronde tafeltje in het midden, door Lancia “salon-element” gedoopt, is typisch Italiaans: een vleugje theater met tegelijk een praktische functie. Je legt er je smartphone, sleutels of klein gerief op en je vraagt je af waarom niet elke auto zoiets heeft.
De zetels vooraan zijn ruim voor dit segment en in de duurdere versies zelfs verkrijgbaar met massagefunctie. In een compacte EV, jawel. Achterin is er genoeg ruimte voor kinderen en gemiddelde volwassenen en de koffer van 309 liter is praktisch en netjes afgewerkt.
Toch zijn er een paar dingen die me tijdens het rijden stoorden. Het infotainment-touchscreen reageert erg gevoelig, waardoor bij het invoeren van adressen vaak dubbele letters verschijnen. Daarnaast vond de TomTom-navigatie niet elk adres dat ik intikte; de interface ziet er prima uit, maar de zoeklogica moet nog een stap vooruit zetten. Het zijn geen redenen om de Ypsilon links te laten liggen, wel duidelijke kandidaten voor een toekomstige software-update.
Volwassen, efficiënt en verrassend zuinig
Onder de kap ligt een elektromotor van 156 pk (115 kW), gevoed door een batterij van ongeveer 51 kWh bruto, waarvan circa 48 kWh bruikbaar is. Officieel haalt de Ypsilon 403 tot 425 kilometer WLTP, afhankelijk van de uitvoering. In de praktijk kreeg ik een ander, interessanter beeld: bij 4 à 5°C, 220 kilometer snelweg aan 100–120 km/u en een gemiddeld verbruik van 13,9 kWh/100 km vertrok ik met 390 kilometer voorspeld bereik, reed 240 kilometer en hield nog 60 kilometer over. Samen goed voor zo’n 300 kilometer reële winter- en snelwegactieradius, oftewel ongeveer 74% van de WLTP-waarde. Dat is voor een compacte EV gewoon sterk, zeker als je weet dat batterijverwarming, interieurverwarming en luchtweerstand bij die snelheden continu meetrekken aan de energierekening. Bij zachter weer en gemengde ritten mag je realistisch richting 350 à 380 kilometer gaan.
Snelladen kan tot ongeveer 100 kW. In gunstige omstandigheden win je zo in tien minuten een kleine 100 kilometer extra rijbereik. Thuis gaat het rustiger, driefasig aan 11 kW. Op de weg voelt de Ypsilon stabiel en vlot, met een multilink achterwielophanging die de auto een volwassen houding geeft. De aandrijving is soepel, de geluidsisolatie overtuigend en het verbruik blijft opvallend laag. Maar het was elke keer even schrikken: zodra je je richtingaanwijzer een fractie te laat gebruikt, grijpt de rijstrookassistent stevig in en duwt de auto resoluut terug tussen de lijnen. Zeker op de snelweg voelt dat eerder onrustig dan ondersteunend, waardoor je eerder met het systeem bezig bent dan met de rest van het verkeer.
Conclusie: deze Ypsilon zet Lancia opnieuw op de kaart
De Lancia Ypsilon Electric is geen “we moeten ook een EV hebben”-model, maar een bewuste herstart. Compact, maar volwassen in zijn rijgevoel, elegant zonder te overdrijven en duidelijk herkenbaar als Lancia. Het design heeft persoonlijkheid, het interieur kiest voor warmte in plaats van koel minimalisme en de realistische winteractieradius rond 300 kilometer maakt hem perfect dagelijks bruikbaar.
In België start de prijs van de Lancia Ypsilon Electric bij 31.110 euro BTWi, afhankelijk van de elektrische uitvoering. Daarmee positioneert hij zich duidelijk in het toegankelijke premiumsegment: onder de grotere EV’s, maar met uitrusting en uitstraling die ruim boven het gemiddelde uitstijgen.
Tekst: Marijn Bogaert
Foto’s: Lancia en Marijn Bogaert
