Hyundai IONIQ 3: een eigenzinnig uiterlijk, een heerlijk rijgedrag

Tijdens de persconferentie in Istanbul verschenen de eerste beelden van de Hyundai IONIQ 3 op het grote scherm. Vooral het zijaanzicht trok mijn aandacht. Mijn spontane reactie? Verdorie, wat een mooie auto! Eenmaal achter het stuur bleek deze compacte elektrische Hyundai minstens even aantrekkelijk. En toen was er nog mijn collega die zich enthousiast op de Turkse bochten stortte en daarbij minder stroom verbruikte dan ik op de snelweg.

Tekst: Marijn Bogaert

Foto’s: Hyundai

Lees ook mijn gesprek met Raf Van Nuffel: Hyundai N heeft nog heel wat plannen, ook voor niet-elektrische modellen

Hoe langer je kijkt, hoe mooier hij wordt

Hyundai ontwikkelde de IONIQ 3 speciaal voor Europa en bouwt hem in het Turkse İzmit. Met zijn lengte van 4,16 meter hoort hij thuis in het B-segment, al flirt hij met zijn binnenruimte nadrukkelijk met een hogere klasse. De wielbasis bedraagt 2,68 meter en Hyundai ziet hem zelfs als een mogelijks enige wagen binnen het gezin.

Over zijn uiterlijk zullen de meningen ongetwijfeld verdeeld zijn. De lage neus, lange daklijn en bijna verticale achterkant vormen een bijzondere combinatie. Vooral het zijaanzicht vind ik bijzonder geslaagd. De scherpe lijnen geven de auto een eigen gezicht en de aflopende daklijn zorgt voor een opvallend sportief silhouet.

“Mijn collega amuseerde zich in de bochten en verbruikte minder stroom dan ik op de snelweg. Daar ging mijn reputatie.”

Hyundai noemt zijn ontwerpfilosofie ‘Art of Steel’. De koetswerkvorm kreeg de naam Aero Hatch. Klinkt allemaal behoorlijk artistiek, maar het resultaat mag er zijn. Bovendien is de auto bijzonder gestroomlijnd, met een luchtweerstandscoëfficiënt van slechts 0,263.

Vooraan vormen vier lichtpunten de letter H in morsecode. Een leuk detail voor wie zijn Hyundai ook in geheimtaal wil herkennen.

De N Line Evo doet er nog een schepje bovenop met sportieve bumpers, zwarte accenten, een grotere achterspoiler en 19-inchvelgen. Knap, vond ik. Al zou later blijken dat die grote wielen niet noodzakelijk het meeste rijplezier opleveren.

Met 135 pk stevig door de Turkse bochten

Ons testparcours begon in Istanbul en bracht ons over de Bosporus van Europa naar Azië. Eerst brede snelwegen, daarna kleinere wegen waar de ene bocht bijna onmiddellijk door de volgende werd opgevolgd.

In de voormiddag reden we met de N Line Evo. Op de vrijwel verkeersvrije snelweg mocht plaatselijk 140 km/u worden gereden. Daar had ik uiteraard weinig bezwaar tegen. De Hyundai voelde stabiel aan, stuurde nauwkeurig en bleef ook bij dat tempo aangenaam comfortabel.

Daarna nam mijn collega het stuur over.

En toen begonnen de bochten.

Ik merkte al snel dat hij zich uitstekend amuseerde. De IONIQ 3 dook gewillig de bochten in, bleef mooi onder controle en liet zich met veel precisie van links naar rechts sturen. Ik zat ondertussen op de passagierszetel en kon alleen maar vaststellen dat deze kleine Hyundai bijzonder veel rijplezier in huis heeft.

En dat met amper 135 pk en 250 Nm. De sprint naar 100 km/u duurt 9,5 seconden.

Achter het stuur wordt het een ander verhaal.

Zijn relatief lage gewicht van ongeveer 1.550 tot 1.580 kilogram, lage zwaartepunt en zorgvuldig afgestemde ophanging doen het echte werk. Hyundai heeft duidelijk tijd besteed aan de Europese afstelling van de besturing en schokdemping. Achteraan helpt een torsieas met hydraulische ophangingsrubbers om oneffenheden te verwerken en de carrosseriebewegingen te beperken.

Dat klinkt technisch. Het resultaat is gelukkig eenvoudig: deze Hyundai rijdt gewoon erg leuk.

Na de middag wisselden we de N Line Evo in voor de Prime. Beide uitvoeringen hebben dezelfde basisophanging, maar de Prime stond op 18-inchvelgen in plaats van 19 inch.

En daar kwam de volgende ontdekking.

De Prime vonden we allebei aangenamer rijden. De hogere bandenflanken hielpen kleine oneffenheden beter verwerken en het comfort ging er nog op vooruit zonder dat het plezier in de bochten verdween.

Blijkbaar hoef je dus niet altijd de sportiefst aangeklede uitvoering te bestellen om het meeste rijplezier te beleven. Soms is een maatje minder gewoon een maatje beter.

Ook het geluidscomfort verdient een compliment. Zelfs op de snelweg blijft de IONIQ 3 een aangename reisgenoot.

Meer ruimte dan je verwacht, met één kanttekening

Binnenin blijkt de IONIQ 3 ruimer dan zijn buitenafmetingen doen vermoeden. Dankzij de lange wielbasis en vlakke vloer vinden vier volwassenen comfortabel plaats. De zetels bieden goede ondersteuning en ook achteraan is er royaal veel beenruimte. Samen met de aangename vering maakt dat van deze Hyundai een prettige reisgenoot.

De bagageruimte bedraagt 441 liter, waarvan 119 liter in een diepe opbergbak onder de vloer zit. Die zogenaamde Megabox is handig voor laadkabels en kleinere spullen. Een frunk ontbreekt.

Het dashboard oogt modern en overzichtelijk. De IONIQ 3 introduceert Pleos Connect, Hyundai’s nieuwe infotainmentsysteem op basis van Android Automotive. Afhankelijk van de uitvoering krijg je een centraal scherm van 12,9 of 14,6 inch en een afzonderlijk bestuurdersdisplay van 9,9 inch. Ook draadloze smartphonekoppeling en software-updates zijn voorzien.

Gelukkig heeft Hyundai voor de klimaatregeling fysieke druktoetsen behouden. Heerlijk. Je kunt de temperatuur aanpassen zonder eerst door allerlei menu’s te scrollen.

Minder enthousiast ben ik over de harde kunststoffen. De afwerking is verzorgd, maar sommige panelen voelen wat eenvoudig aan. Vooral in de duurdere uitvoeringen had ik graag wat zachtere materialen gezien. Het is mijn belangrijkste kritiekpunt op een verder aangenaam en praktisch interieur.

Snelwegtempo kost meer energie dan sportief bochtenwerk

En dan het verbruik. Hier kreeg mijn zelfvertrouwen een klein deukje.

De IONIQ 3 is verkrijgbaar met twee batterijen. De Standard Range heeft 42,2 kWh en 147 pk, de Long Range 61 kWh en 135 pk. Beide leveren 250 Nm. De zuinigste Long Range haalt volgens de beoogde WLTP-cijfers maximaal 497 kilometer. Onze Prime komt uit op 484 kilometer, de N Line Evo met zijn grotere wielen op 428 kilometer.

Tijdens onze ochtendrit met de N Line Evo noteerden we over ruim 84 kilometer ongeveer 18 kWh/100 km. Ik had de toegelaten 140 km/u op de snelweg dan ook behoorlijk goed benut.

Mijn collega reed op de bochtige wegen een stuk sportiever. Toch liet de boordcomputer tijdens onze namiddagrit met de Prime na 85,8 kilometer slechts 15,7 kWh/100 km zien. Een kortere rit leverde 15,8 kWh/100 km op.

Daar ging mijn reputatie als zuinige elektrische rijder.

De verklaring is eenvoudig. Bij 140 km/u neemt de luchtweerstand sterk toe, terwijl op bochtige wegen de gemiddelde snelheid lager ligt en de auto tijdens het vertragen energie recupereert. Omdat we met verschillende uitvoeringen over verschillende trajecten reden, is een exacte vergelijking onmogelijk. Maar mijn enthousiasme voor 140 km/u had duidelijk een prijs.

Snelladen van 10 tot 80 procent duurt volgens Hyundai ongeveer 30 minuten. Standaard is er een 11 kW-boordlader, terwijl bij de Long Range optioneel 22 kW mogelijk is. Met de schakelpeddels regel je de energierecuperatie en dankzij i-Pedal kun je volledig tot stilstand komen zonder het rempedaal te gebruiken. Ook Vehicle-to-Load is beschikbaar.

In België begint de IONIQ 3 bij 29.995 euro voor de Standard Range. De Long Range kost minstens 33.995 euro en de rijk uitgeruste N Line Evo 43.695 euro.

Na onze kennismaking in Istanbul bleef vooral het rijplezier hangen. De IONIQ 3 is ruim, comfortabel en rijdt veel leuker dan zijn bescheiden vermogen doet vermoeden.

En als ik er morgen eentje zou bestellen? Dan zou ik ernstig naar de Prime kijken. Kleinere wielen, meer comfort en minstens evenveel rijplezier.