Wanneer voelt een elektrische Mercedes-Benz echt als een Mercedes?

Gesprek met Oliver Löcher.

Oliver Löcher draagt bij Mercedes-Benz de titel Vice President Overall Vehicle Integration. Die functie klinkt technisch en omvat zowat alles wat bepaalt hoe een auto uiteindelijk rijdt en aanvoelt. Hij ontwikkelt zelf geen elektromotor, ophanging of softwaresysteem. Zijn opdracht bestaat erin al die onderdelen samen te brengen tot één geheel.

Ik kon hem eigenlijk vergelijken met een dirigent van een groot orkest. Elk team beheerst zijn eigen instrument. Löcher bewaakt het samenspel.

Tijdens ons gesprek in Helsinki keert hij voortdurend terug naar die samenwerking. Een auto kan volgens hem pas een Mercedes worden wanneer de ophanging, stuurinrichting, remmen, aandrijving en software dezelfde doelstelling volgen. De bestuurder mag nooit het gevoel krijgen dat al die systemen afzonderlijk hun werk doen.

Daarom begint voertuigontwikkeling voor hem bij de vraag wat de bestuurder moet ervaren. De techniek volgt uit dat uitgangspunt.

Tekst: Marijn Bogaert

Foto’s: Mercedes-Benz

Het chassis vormt de basis

Wanneer ik Löcher vraag welk onderdeel het karakter van een Mercedes het sterkst bepaalt, komt zijn antwoord onmiddellijk: het chassis.

Dat antwoord zegt veel over de manier waarop hij naar moderne auto’s kijkt. Software krijgt een steeds grotere rol en bepaalt vandaag mee hoe de aandrijving reageert, hoe de ophanging zich aanpast en hoe de rijhulpsystemen functioneren. Toch blijft de mechanische basis volgens Löcher doorslaggevend. Software kan een sterk onderstel verfijnen maar een zwakke basis blijft voelbaar.

De elektrische C-Klasse werd daarom vanaf de eerste schets als elektrische auto ontwikkeld. De ingenieurs kregen zo meer vrijheid bij de plaatsing van de batterij, de elektromotoren en de onderdelen van de ophanging. Ook het lage zwaartepunt helpt om het gewicht van de auto beheersbaar te houden.

De C 400 4MATIC waarmee wij reden, combineert vierwielaandrijving met luchtvering en achterwielen die meesturen. Op een afgesloten terrein stuurde ik deze berline tussen kunststof noppen die in het asfalt waren verankerd. Ik liet de auto bewust snel van richting veranderen om te voelen hoe hij daarop reageerde.

Daar begon ik pas echt te begrijpen wat Löcher bedoelde. De auto volgde de stuurbewegingen nauwkeurig en bleef ook bij een hoge snelheid mooi in balans. De verschillende systemen leken elkaar voortdurend te ondersteunen. Ik voelde de luchtvering, vierwielaandrijving en achterasbesturing nooit als afzonderlijke technieken. Ik merkte vooral hoe beheerst de C-Klasse bleef.

Dat is precies waar Löcher met zijn team naar zoekt. Een goed ontwikkelde auto vraagt volgens hem weinig gewenning. De bestuurder geeft een stuurbeweging of remt en de auto reageert zoals verwacht. Dat natuurlijke gedrag ontstaat alleen wanneer alle afdelingen al vroeg in het ontwikkelingsproces samenwerken.

Veel van die afstemming gebeurt inmiddels digitaal. Simulaties en virtuele modellen brengen de ingenieurs dicht bij de gewenste afstelling voor het eerste prototype de weg op gaat. Toch blijft rijden essentieel. Een computer kan krachten en bewegingen berekenen. Het gevoel in het stuur, de overgang tussen recuperatie en de klassieke remmen en de manier waarop een carrosserie na een bocht tot beweging komt, vragen nog altijd om menselijke beoordeling.

“Een elektrische Mercedes wordt pas een Mercedes wanneer chassis, stuurinrichting, remmen, aandrijving en software samen één vanzelfsprekend geheel vormen.”

De technologie kent haar plaats

Ook wat de software betreft kiest Löcher voor een heldere benadering. Ze moet de mechaniek ondersteunen en de bestuurder helpen. Ze mag nooit de aandacht opeisen om haar eigen mogelijkheden te tonen.

Tijdens de demonstratie van het nieuwe MBUX-infotainmentsysteem mocht ik de AI-assistent zelf aan het werk zien. Gesproken opdrachten werden snel begrepen en ook vervolgvragen vormden geen probleem. Al na enkele minuten voelde het minder aan als een klassiek spraakcommando en meer als een gewoon gesprek.

Voor Löcher past dit binnen hetzelfde verhaal als de ophanging en stuurinrichting. De bestuurder hoeft de werking achter de schermen nauwelijks te kennen. Het resultaat telt: een auto die begrijpt wat er wordt gevraagd en op het juiste moment reageert.

Die gedachte loopt ook door in de communicatie aan boord. Tijdens de rit door het open Finse landschap belde ik mijn vrouw in België. De verbinding klonk zo helder dat het leek alsof zij gewoon naast mij zat.

Later zat ik alleen in de auto en kreeg de Burmester-installatie vrij spel. Stevig gitaarwerk vulde het interieur met kracht en detail. Bij een hoog volume bleef elk instrument herkenbaar. Wie zich bij het hotel afvroeg waar de Belgische journalist reed, kreeg het antwoord wellicht al ruim voor mijn aankomst.

De kwaliteit van zulke systemen staat volgens Löcher evenmin los van de rest van de auto. Akoestiek begint bij de carrosserie, afdichtingen, materialen en de manier waarop rijgeluiden worden gefilterd. Pas daarna kan een audiosysteem zijn volledige kwaliteit tonen.

De veiligheid kijkt constant mee

Dezelfde aanpak herken je in de rijhulpsystemen. De C-Klasse beschikt over een uitgebreid netwerk van camera’s, radar en andere sensoren. Tijdens de ritten bleven die systemen discreet op de achtergrond. De auto waakte voortdurend mee en greep alleen in wanneer de situatie daarom vroeg.

Op het testterrein reed ik een nagebouwde verkeerssituatie tegemoet met bewegende poppen. Nog voor ik zelf kon reageren, herkende de Mercedes het gevaar en bracht hij zichzelf automatisch volledig tot stilstand. De ingreep verliep krachtig en gecontroleerd. De auto wachtte lang genoeg om normaal verkeer mogelijk te maken en reageerde zodra de botsing dreigde. Hier kwam technologie heel concreet tot leven. Camera’s en sensoren vormden samen een systeem dat de omgeving bleef lezen en zelfstandig handelde toen de bestuurder te laat zou kunnen reageren.

Voor Löcher maakt veiligheid deel uit van het totale rijgevoel. Een bestuurder moet weten dat de auto waakzaam blijft. Tijdens het rijden blijft die ondersteuning grotendeels op de achtergrond. Pas wanneer een situatie daarom vraagt, treden de systemen op de voorgrond.

Die visie sluit aan bij zijn bredere kijk op voertuigontwikkeling. Comfort, dynamiek en veiligheid vormen volgens hem geen aparte hoofdstukken. Ze beïnvloeden elkaar voortdurend. Een auto die voorspelbaar reageert, helpt de bestuurder ook in een noodsituatie. Een goed afgestemd remsysteem verkort de reactietijd en een stabiel chassis houdt de auto bestuurbaar tijdens een uitwijkmanoeuvre.

Concurrentie houdt Mercedes scherp

Wanneer het gesprek verschuift naar de opmars van Chinese automerken, reageert Löcher opvallend nuchter. Hij heeft respect voor de snelheid waarmee Chinese constructeurs nieuwe modellen ontwikkelen en voor hun sterke positie in batterijtechnologie en toelevering.

China produceert op grote schaal en beschikt over een volledige keten rond elektrische aandrijving. Volgens Löcher is het logisch dat daar sterke autobouwers ontstaan. Die ontwikkeling dwingt ook Europese merken om sneller en efficiënter te werken.

Mercedes gebruikt digitalisering en artificiële intelligentie om ontwikkelingsprocessen in te korten. Löcher benadrukt tegelijk dat snelheid altijd samen moet gaan met kwaliteit, veiligheid en comfort. Juist daarin wil Mercedes-Benz zijn eigen koers blijven volgen.

Na een dag met de ingenieurs te hebben doorgebracht, klonk die uitspraak voor mij ook geloofwaardig. Tijdens de hele voorstelling draaide het voortdurend om afstemming. De elektrische C-Klasse wil haar technische niveau tonen via de manier waarop alles functioneert. Over batterij, laadtijden en rijbereik vertel ik meer in mijn uitgebreide rijtest. Bij Löcher draait het gesprek vooral om de samenhang achter die techniek.

Voor ik afscheid nam, had ik nog één vraag. Wanneer wist hij dat de nieuwe elektrische C-Klasse echt als een Mercedes aanvoelde?

Volgens Löcher gebeurde dat al tijdens de eerste rit met een vroeg prototype. Een groot deel van de afstelling was toen digitaal voorbereid en op testbanken onderzocht. De eerste meters bevestigden dat alle teams naar hetzelfde resultaat hadden toegewerkt.

Dat moment blijft ook voor een ervaren ingenieur belangrijk. De berekeningen worden voelbaar. De auto reageert, beweegt en remt zoals maanden eerder werd bedacht.

Daar ligt uiteindelijk de kern van Löchers opdracht. Hij beslist niet alleen wanneer een auto klaar is. Hij brengt honderden beslissingen samen tot één herkenbare rijervaring.

Na mijn gesprek met Oliver Löcher begrijp ik beter waarom Mercedes-Benz hem precies deze verantwoordelijkheid heeft toevertrouwd.. Oliver Löcher ontwikkelt geen elektromotor, geen ophanging en geen software. Hij zorgt ervoor dat al die onderdelen samen als  Mercedes aanvoelen.